Smyczowe warsztaty komunikacji psów
Zobacz, co Twój pies mówi, zanim zobaczysz tylko aferę.
Twój pies znowu zobaczył psa i właśnie przestał Cię słyszeć?
Położył się na ziemi, wbił wzrok w tamtego psa i ani myśli ruszyć? A może już zdążył wystrzelić na smyczy, obszczekać pół okolicy i zrobić Ci przedstawienie, którego kompletnie nie zamawiałaś?
I wtedy zaczyna się klasyk.
Ty się spinasz, pies się spina, ktoś przechodzi obok i jeszcze patrzy. A Ty najchętniej zniknęłabyś razem z tą smyczą.
Tylko że mnie dużo bardziej interesuje coś innego.
Co ten Twój pies właściwie robi?
Bo może się okazać, że pod tym całym „odwalaniem” jest pies, który całkiem nieźle próbuje dogadać się ze światem.
Tylko nikt Ci wcześniej nie pokazał, jak go czytać.
Odciągasz psa, wołasz go, skracasz smycz albo obchodzisz drugiego psa szerokim łukiem. I to ma sens, bo w tym momencie nie ma wielu opcji.
Tylko że potem, w domu, wraca to samo pytanie: a może dało się inaczej?
Napinanie, wpatrywanie się, szczekanie albo wyraźne „odsuń się” to nie złośliwość. To komunikat. Uczymy się widzieć, co pies zrobił przed szczekaniem i czego potrzebował.
Kiedy rozumiesz sygnał, przestajesz walczyć z psem i zaczynasz mu pomagać.
Zaczynamy tam, gdzie jest dużo miejsca. Na polach psy mogą zobaczyć się z daleka i same pokazać, czego w tej chwili potrzebują.
Jeden pies podejdzie bliżej. Drugi wybierze spacer bokiem. Trzeci uzna, że najważniejsza jest kępa trawy. Pracujemy w tempie, na jakie te psy mają dzisiaj ochotę.
Bez ćwiczeń na komendę i bez zawodów z grzeczności. Idziemy, patrzymy i tłumaczę, co się właśnie stało.
Psy zostają na dużym dystansie. Mówimy, z czym każda z Was przyszła.
Chodzimy po polu tak, żeby psy mogły się widzieć i same wybrać odległość.
Zatrzymujemy się przy konkretnych sytuacjach i tłumaczę, co zrobił Twój pies.
Podsumowanie i jedna rzecz do wypróbowania na najbliższym spacerze.
Nie obiecam Ci, że po półtorej godziny Twój pies przestanie szczekać na inne psy. Ale wyjdziesz z czymś dużo bardziej przydatnym.
Nie musisz już za każdym razem zgadywać.
„Czy mam go zabrać?”
„Czy mogę zostać?”
„Czy on zaraz wybuchnie?”
Zaczynasz mieć więcej odpowiedzi. Nie dlatego, że pies nagle stał się prosty, tylko dlatego, że Ty lepiej go znasz.
Jedna z uczestniczek powiedziała mi po warsztatach:
„Zawsze zabierałam psa, kiedy się spinał i wpatrywał w inne psy. Tutaj zostało mi wyjaśnione, co właściwie robi. Teraz dużo lepiej rozumiem, jak mój pies się komunikuje.”
I właśnie o to mi chodzi.
Nie chodzi o to, żeby po warsztatach pies przestał się wpatrywać, szczekać albo napinać. Chodzi o to, żebyś wiedziała, co wtedy zrobić.
Może szczekać. Naprawdę.
Miałam ostatnio na warsztatach suczkę, która szczekała bardzo dużo. Jej opiekunka już na starcie była spięta, bo czuła, że jej pies przeszkadza wszystkim dookoła.
W pewnym momencie zapytałam grupę: „Przeszkadza wam, że ona tak szczeka?”. Nie przeszkadzało.
Ludzie, którzy przychodzą na te warsztaty, zwykle doskonale wiedzą, jak to jest mieć psa, który nie zawsze zachowuje się cicho i elegancko.
Tutaj nie musisz przepraszać za swojego psa co pięć minut.
Jeśli będzie szczekał, zobaczymy, dlaczego szczeka. Jeśli będzie potrzebował większego dystansu, damy mu go. Jeżeli będzie musiał chwilę zostać z boku, też jest na to miejsce.
Nie przychodzisz tu pokazać, że masz grzecznego psa. Przychodzisz ze swoim prawdziwym psem, również takim, jaki jest wtedy, kiedy robi trochę więcej afery.
Dla psa, który widzi drugiego psa i od razu ma na ten temat bardzo dużo do powiedzenia. Ale też dla takiego, który wcale nie szczeka:
Nie musisz mieć „problematycznego psa”, żeby tu przyjść.
Nieaferzyści są równie ważni. To właśnie przy różnych psach widać, jak zmienia się komunikacja: kto potrzebuje więcej przestrzeni, kto łatwo wchodzi w kontakt, a kto woli najpierw popatrzeć z boku.
Te warsztaty są dla Ciebie, jeśli zamiast zastanawiać się „jak sprawić, żeby mój pies tego nie robił?”, chcesz częściej wiedzieć: „dlaczego on to robi i czego teraz od mnie potrzebuje?”
„Zrozumiałam, że mój pies nie jest niegrzeczny. On się po prostu boi.”
Kasia i Bączek
„Teraz widzę, że on nie robi afery, tylko prosi o dystans.”
Michał i Bruno
„Wyszłam ze spacerem, który wreszcie da się przeżyć na spokojnie.”
Agata i Niko
Jestem Ola z PsiAfery. Pracuję z psami, które mają sporo emocji, dużo do powiedzenia i nie zawsze wybierają najłatwiejszy sposób, żeby to pokazać.
Mam też własnego psa, który potrafi być emocjonalną kaskadą. Więc wiem, jak wygląda spacer, na którym człowiek zamiast spokojnie iść, cały czas skanuje otoczenie i zastanawia się, co zaraz wydarzy się na końcu smyczy.
Na warsztatach nie stoję z boku i nie mówię Ci tylko, co robisz źle. Patrzę razem z Tobą na psa, tłumaczę, co widzę i pomagam Ci przejść przez te momenty, w których zwykle najłatwiej się pogubić.
Spotykamy się w miejscu, w którym na początku możemy zachować większe odległości między psami. Dokładną lokalizację dostaniesz przed warsztatami.
Sprawy praktyczne, o które pytacie przed zapisem.
Czy mój pies musi lubić inne psy?
Nie. Nie organizujemy zabaw grupowych ani przymusowych kontaktów. Pies może obserwować z takiej odległości, na jakiej czuje się dobrze.
A jeśli mój pies rzuci się na innego psa?
Pracujemy na dystansach, na których do tego nie dochodzi, i cały czas pilnuję odległości między psami. Reagujemy, zanim sytuacja się rozkręci.
Czy coś przy tym robię, czy tylko patrzę?
Jedno i drugie. Chodzisz ze swoim psem, a między spacerami zatrzymujemy się i tłumaczę, co się właśnie stało.
Czy mój pies musi umieć ładnie chodzić na smyczy?
Nie. Tu nie chodzi o techniczne chodzenie przy nodze, tylko o to, żeby oboje mieli z tego spaceru więcej spokoju.
Co, jeśli będzie lać albo pies zachoruje?
Lekki deszcz nam nie przeszkadza, przy burzy albo wichurze przenosimy termin i piszę do Was dzień wcześniej. Jeśli Twój pies zachoruje, przepisuję Cię na kolejne warsztaty.
Wypełniasz krótką ankietę o swoim psie, ja odpisuję z terminem i miejscem.
Gdańsk / Stogi · @psiafera · Ola@psiafera.pl · 511 118 317